بازسازی چند دندان از دست رفته با ایمپلنت یکی از روش های قابل اعتماد برای جایگزینی دندان های ازدست رفته و بازیابی توانایی جویدن، زیبایی لبخند و عملکرد طبیعی دهان است. در این روش، چند پایه ایمپلنت در استخوان فک قرار می گیرند و با اتصال روکش های جداگانه یا یک پروتز چندواحدی، دندان های ازدست رفته جایگزین می شوند. تعداد ایمپلنت ها به محل دندان های ازدست رفته، وضعیت استخوان، فاصله بین نواحی بی دندانی و شرایط بیمار بستگی دارد و لزوما برابر با تعداد دندان های جایگزین شده نیست.
چرا از دست دادن چند دندان به درمان نیاز دارد؟
از دست دادن چند دندان فقط یک مشکل ظاهری نیست؛ بلکه می تواند به مرور زمان عملکرد سیستم جویدن و تعادل دندان های باقی مانده را تحت تاثیر قرار دهد. وقتی یک یا چند دندان از دست می روند، نیروهای جویدن به شکل متفاوتی بین دندان های باقی مانده توزیع می شوند. همچنین دندان های مجاور ممکن است به سمت فضای خالی حرکت کنند و دندان مقابل نیز به تدریج از موقعیت طبیعی خود خارج شود.
یکی دیگر از پیامدهای مهم بی دندانی، تحلیل استخوان فک است. استخوان فک برای حفظ حجم و ساختار خود به تحریک ناشی از نیروهای واردشده از طریق ریشه دندان نیاز دارد. پس از کشیدن دندان، این تحریک در ناحیه مربوطه کاهش پیدا می کند و فرایند تحلیل استخوان ممکن است آغاز شود.
ادامه بی دندانی در بعضی افراد مشکلات دیگری نیز ایجاد می کند؛ از جمله:
- کاهش کارایی جویدن و دشواری در خوردن غذاهای سفت
- تغییر در نحوه تماس دندان های بالا و پایین
- جابه جایی یا کج شدن دندان های مجاور فضای خالی
- دشوارتر شدن رعایت بهداشت در برخی نواحی
- کاهش اعتماد به نفس به دلیل تغییر ظاهر لبخند
- تحلیل تدریجی استخوان در محل دندان های ازدست رفته
البته شدت این پیامدها در افراد مختلف یکسان نیست. محل دندان های ازدست رفته، تعداد آن ها، وضعیت دندان های باقی مانده و مدت زمان بی دندانی در میزان تاثیر آن نقش دارند.
بازسازی چند دندان از دست رفته با ایمپلنت چگونه انجام می شود؟
بازسازی چند دندان با ایمپلنت به این صورت انجام می شود که یک یا چند پایه تیتانیومی یا در برخی سیستم ها پایه های ساخته شده از مواد زیست سازگار دیگر، درون استخوان فک قرار می گیرند. این پایه ها نقش ریشه مصنوعی دندان را دارند و پس از اتصال به استخوان، می توانند از روکش های جداگانه یا پروتزهای چنددندانی پشتیبانی کنند.
اجزای اصلی درمان عبارت اند از:
پایه ایمپلنت: قطعه ای است که با جراحی درون استخوان فک قرار می گیرد و نقش ریشه دندان را ایفا می کند.
اباتمنت: قطعه رابطی است که ایمپلنت را به روکش یا پروتز متصل می کند. نوع و طراحی آن براساس شرایط درمان انتخاب می شود.
روکش یا پروتز دندانی: بخش قابل مشاهده ای است که جایگزین تاج دندان های ازدست رفته می شود و وظیفه بازیابی زیبایی و عملکرد جویدن را بر عهده دارد.
یکی از مزیت های مهم این روش، امکان بازسازی چند دندان بدون نیاز به تراشیدن دندان های طبیعی مجاور است. برخلاف بریج معمولی که برای نگهداری به دندان های پایه نیاز دارد، پروتز متکی بر ایمپلنت از پایه های کاشته شده در استخوان حمایت می گیرد.
برای جایگزینی چند دندان چند ایمپلنت لازم است؟
تعداد ایمپلنت مورد نیاز برای بازسازی چند دندان ثابت نیست و همیشه به تعداد دندان های ازدست رفته نیست. در بسیاری از شرایط، می توان با دو پایه ایمپلنت یک بریج سه واحدی یا با تعداد مناسبی پایه، یک پروتز چندواحدی را نگهداری کرد. تصمیم نهایی به طول فضای بی دندانی، موقعیت ایمپلنت ها، کیفیت استخوان، نیروهای جویدن و طراحی پروتز بستگی دارد.
برای درک بهتر، چند حالت رایج را بررسی کنیم.
جایگزینی دو دندان مجاور
اگر دو دندان مجاور از دست رفته باشند، ممکن است دندانپزشک برای هر دندان یک ایمپلنت مستقل در نظر بگیرد یا با توجه به شرایط استخوان و موقعیت دندان ها، طرح دیگری انتخاب کند. در این شرایط، فاصله بین دندان های مجاور و فضای کافی برای قرارگیری پایه ها اهمیت زیادی دارد.
قرار دادن دو ایمپلنت مستقل می تواند امکان بازسازی جداگانه دندان ها را فراهم کند، اما همیشه بهترین انتخاب نیست. گاهی محدودیت عرض استخوان یا فاصله بین ریشه دندان های مجاور، استفاده از دو پایه مستقل را دشوار می کند.
جایگزینی سه دندان مجاور
یکی از طرح های رایج برای بازسازی سه دندان مجاور، استفاده از دو ایمپلنت در دو انتهای فضای بی دندانی و اتصال سه روکش به یکدیگر است. در این حالت، دندان میانی به صورت یک واحد واسطه یا پونتیک طراحی می شود و پایه ایمپلنت مستقلی در زیر آن وجود ندارد.
این طرح می تواند تعداد جراحی ها و هزینه درمان را کاهش دهد، اما انتخاب آن به توان تحمل نیرو، فاصله بین پایه ها، نوع مواد ترمیمی و وضعیت استخوان وابسته است. در برخی شرایط نیز استفاده از سه ایمپلنت یا طرح های دیگر مناسب تر خواهد بود.
جایگزینی چهار یا چند دندان مجاور
وقتی تعداد دندان های ازدست رفته بیشتر می شود، طراحی پروتز اهمیت بیشتری پیدا می کند. در چنین شرایطی، متخصص باید تعداد پایه ها، محل قرارگیری آن ها و طول قسمت های بدون تکیه گاه را بررسی کند.
برای مثال، در یک ناحیه خلفی ممکن است چند دندان با یک بریج متکی بر دو یا چند ایمپلنت جایگزین شوند. با افزایش طول پروتز، نیروهای واردشده به پایه ها و بخش های واسطه نیز اهمیت بیشتری پیدا می کنند. بنابراین نمی توان یک تعداد ثابت ایمپلنت را برای تمام بیماران تجویز کرد.
جدول تعداد ایمپلنت در شرایط مختلف
| تعداد دندان ازدست رفته | طرح احتمالی درمان |
|---|---|
| ۲ دندان مجاور | دو ایمپلنت مستقل یا طرح بریجی متناسب با شرایط |
| ۳ دندان مجاور | دو یا سه ایمپلنت همراه با روکش های متصل |
| ۴ دندان مجاور | چند ایمپلنت با پروتز چندواحدی |
| چند دندان در نواحی جداگانه | ایمپلنت های مستقل یا ترکیبی از روکش و بریج ایمپلنتی |
| تمام دندان های یک فک | پروتز کامل متکی بر ایمپلنت یا اوردنچر |
این جدول صرفا نمونه ای از طرح های قابل بررسی است و نسخه درمانی محسوب نمی شود. تعداد و محل دقیق ایمپلنت ها باید پس از معاینه و تصویربرداری مشخص شود.
روش های مختلف بازسازی چند دندان با ایمپلنت
انتخاب روش بازسازی به تعداد دندان های ازدست رفته، محل بی دندانی و شرایط دندان های باقی مانده بستگی دارد. مهم ترین روش ها شامل روکش های مستقل، بریج متکی بر ایمپلنت و پروتزهای کامل متکی بر ایمپلنت هستند.
روکش های مستقل روی ایمپلنت
در این روش، برای هر دندان ازدست رفته یک پایه ایمپلنت قرار داده می شود و یک روکش مستقل روی آن نصب می شود. این شیوه بیشتر برای نواحی ای مناسب است که فضای کافی بین دندان ها وجود دارد و استخوان از حجم مناسبی برخوردار است.
مزیت اصلی روکش های مستقل، امکان رسیدگی و ترمیم جداگانه هر واحد است. اگر یکی از روکش ها دچار مشکل شود، لزوما نیازی به باز کردن تمام واحدهای دیگر نیست. البته تعداد بیشتر ایمپلنت ها به معنای جراحی بیشتر و هزینه بالاتر خواهد بود و همیشه از نظر بیومکانیکی یا آناتومیک بهترین انتخاب نیست.
بریج متکی بر ایمپلنت
بریج ایمپلنتی برای جایگزینی چند دندان مجاور استفاده می شود. در این روش، دو یا چند ایمپلنت به عنوان پایه عمل می کنند و روکش های متصل به یکدیگر، فضای دندان های ازدست رفته را پر می کنند.
برای مثال، در بازسازی سه دندان مجاور ممکن است دو ایمپلنت در ابتدا و انتهای فضای بی دندانی قرار بگیرند و یک بریج سه واحدی روی آن ها نصب شود.
این روش در شرایط مناسب می تواند تعداد پایه های مورد نیاز را کاهش دهد و از نظر جراحی و هزینه نسبت به کاشت ایمپلنت برای تک تک دندان ها مقرون به صرفه تر باشد. با این حال، طراحی صحیح اتصال واحدها و کنترل نیروهای جویدن برای دوام درمان ضروری است.
پروتز کامل متکی بر ایمپلنت
اگر بیمار تمام دندان های یک فک را از دست داده باشد، می توان از پروتز کامل متکی بر ایمپلنت استفاده کرد. این پروتز ممکن است به شکل ثابت طراحی شود یا به صورت متحرک روی اتصالات ایمپلنت قرار بگیرد.
در پروتز ثابت، دندان ها به وسیله پیچ یا سیستم های اتصال مخصوص روی ایمپلنت ها نگهداری می شوند و بیمار برای خارج کردن آن ها به دندانپزشک نیاز دارد.
در روش اوردنچر، پروتز توسط اتصالات مخصوص به ایمپلنت ها متصل می شود، اما بیمار می تواند آن را برای تمیز کردن از دهان خارج کند. انتخاب بین این دو روش به حجم استخوان، حمایت لب و بافت نرم، توانایی رعایت بهداشت، بودجه و انتظارات بیمار بستگی دارد.
تفاوت بریج معمولی با بریج متکی بر ایمپلنت چیست؟
بریج معمولی و بریج ایمپلنتی هر دو برای جایگزینی چند دندان کاربرد دارند، اما از نظر نحوه حمایت و تاثیر بر دندان های مجاور تفاوت های مهمی دارند.
| ویژگی | بریج معمولی | بریج متکی بر ایمپلنت |
|---|---|---|
| تکیه گاه | دندان های طبیعی مجاور | پایه های ایمپلنت |
| نیاز به تراش دندان مجاور | معمولا دارد | ندارد |
| نیاز به جراحی | ندارد | دارد |
| وابستگی به سلامت دندان های کناری | زیاد | کمتر |
| کمک به حفظ استخوان محل بی دندانی | محدود | تحریک استخوان از طریق ایمپلنت |
| مدت درمان | معمولا کوتاه تر | وابسته به جراحی و ترمیم استخوان |
| نگهداری | نیازمند رعایت بهداشت زیر بریج | نیازمند مراقبت از ایمپلنت و زیر پروتز |
یکی از تفاوت های مهم این است که در بریج معمولی، دندان های مجاور باید توان تحمل نیروهای واردشده را داشته باشند. اگر این دندان ها سالم باشند، تراشیدن آن ها برای ساخت بریج ممکن است نیازمند بررسی دقیق تری باشد. در مقابل، بریج ایمپلنتی به دندان های مجاور متکی نیست، اما به جراحی و وجود شرایط مناسب استخوانی نیاز دارد.
مراحل بازسازی چند دندان با ایمپلنت
درمان چند دندان با ایمپلنت باید به صورت مرحله ای و با برنامه ریزی دقیق انجام شود. تعداد جلسات و فاصله زمانی بین مراحل برای تمام بیماران یکسان نیست.
۱. معاینه و بررسی شرایط دهان
در اولین مرحله، متخصص وضعیت دندان های باقی مانده، سلامت لثه، نحوه قرارگیری دندان ها و فضای موجود را بررسی می کند. همچنین سابقه بیماری های عمومی، مصرف داروها، سیگار کشیدن و شرایطی که ممکن است بر ترمیم استخوان اثر بگذارند ارزیابی می شوند.
۲. تصویربرداری و بررسی استخوان فک
برای طراحی درمان، ممکن است رادیوگرافی پانورامیک یا تصویربرداری سه بعدی CBCT درخواست شود. CBCT اطلاعاتی درباره ارتفاع، عرض و شکل استخوان و همچنین موقعیت ساختارهای حساسی مانند عصب فک پایین و سینوس فک بالا فراهم می کند.
این اطلاعات به انتخاب محل مناسب پایه ها و بررسی نیاز احتمالی به پیوند استخوان کمک می کنند.
۳. طراحی پروتز و تعیین موقعیت ایمپلنت ها
پیش از جراحی باید مشخص شود دندان های نهایی در چه موقعیتی قرار خواهند گرفت. این مرحله اهمیت زیادی دارد؛ زیرا ایمپلنت ها باید علاوه بر برخورداری از تکیه گاه استخوانی مناسب، در موقعیتی قرار بگیرند که ساخت روکش یا بریج از نظر زیبایی، عملکرد و بهداشت امکان پذیر باشد.
در درمان های دیجیتال، تصاویر سه بعدی و اسکن های داخل دهانی می توانند برای طراحی دقیق تر پروتز و موقعیت پایه ها استفاده شوند.
برای آشنایی با نقش فناوری های دیجیتال در طراحی و اجرای درمان، صفحه ایمپلنت دیجیتال را مطالعه کنید.
۴. جراحی و قرار دادن پایه های ایمپلنت
در این مرحله، پایه های ایمپلنت با روش جراحی در استخوان فک قرار می گیرند. نوع جراحی به شرایط استخوان، تعداد پایه ها و موقعیت آن ها بستگی دارد.
در صورت کافی نبودن حجم استخوان، ممکن است پیوند استخوان هم زمان با کاشت یا در یک مرحله جداگانه انجام شود. انتخاب زمان مناسب به میزان نقص استخوانی و شرایط بیمار وابسته است.
۵. دوره ترمیم و جوش خوردن ایمپلنت با استخوان
پس از کاشت، فرایندی به نام استئواینتگریشن یا اتصال زیستی ایمپلنت به استخوان آغاز می شود. در این فرایند، استخوان در تماس نزدیک با سطح ایمپلنت قرار می گیرد و پایه به تدریج ثبات لازم را به دست می آورد.
مدت این دوره براساس محل کاشت، کیفیت استخوان، شرایط بیمار و نوع درمان متفاوت است. تا زمانی که شرایط برای تحمل نیرو مناسب نباشد، نباید پروتز نهایی تحت بارگذاری قرار بگیرد.
۶. نصب روکش یا بریج نهایی
پس از تایید شرایط ایمپلنت ها، مراحل قالب گیری یا اسکن دیجیتال، طراحی و ساخت پروتز انجام می شود. سپس روکش های مستقل یا بریج چندواحدی روی پایه ها قرار می گیرند و از نظر تماس دندان ها، نحوه جویدن، زیبایی و امکان رعایت بهداشت بررسی می شوند.
آیا بازسازی چند دندان با ایمپلنت به روش فوری امکان پذیر است؟
بله، در برخی بیماران می توان کاشت ایمپلنت و حتی اتصال پروتز موقت را در فاصله کوتاهی پس از جراحی انجام داد. با این حال، باید بین کاشت فوری و بارگذاری فوری تفاوت قائل شد.
کاشت فوری معمولا به قرار دادن ایمپلنت هم زمان با کشیدن دندان یا در فاصله کوتاهی پس از آن گفته می شود. بارگذاری فوری به اتصال روکش یا پروتز موقت به ایمپلنت در مدت کوتاهی پس از جراحی اشاره دارد.
در بازسازی چند دندان، امکان بارگذاری فوری به عوامل متعددی بستگی دارد:
- دستیابی به پایداری اولیه کافی در ایمپلنت ها
- کیفیت و حجم استخوان فک
- توزیع مناسب پایه های ایمپلنت
- وضعیت لثه و بافت نرم
- امکان کنترل نیروهای جویدن
- شرایط عمومی و همکاری بیمار در رعایت توصیه های درمانی
نکته مهم این است که در درمان چند دندان، نیروهای واردشده به پروتز باید به دقت کنترل شوند. اگر پایه ها پایداری کافی نداشته باشند یا طراحی پروتز مناسب نباشد، بارگذاری زودهنگام می تواند خطر اختلال در روند ترمیم را افزایش دهد.
بنابراین، انجام درمان یک روزه برای همه افراد امکان پذیر نیست و تصمیم نهایی باید بعد از ارزیابی کامل گرفته شود.
برای آشنایی با شرایط انجام درمان فوری و تفاوت آن با روش های معمول، صفحه ایمپلنت با بارگذاری فوری را ببینید.
آیا برای بازسازی چند دندان به پیوند استخوان نیاز است؟
نیاز به پیوند استخوان زمانی مطرح می شود که حجم استخوان موجود برای قرارگیری ایمپلنت در موقعیت مناسب کافی نباشد. پس از کشیدن دندان، استخوان فک ممکن است به تدریج تحلیل برود و در برخی افراد، ارتفاع یا عرض استخوان برای کاشت پایه مناسب محدود شود.
پیوند استخوان می تواند با هدف افزایش حجم استخوان در ناحیه مورد نظر انجام شود. در فک بالا، اگر استخوان زیر سینوس کافی نباشد، ممکن است جراحی سینوس لیفت نیز مطرح شود.
با این حال، کمبود استخوان همیشه به معنای غیرممکن بودن ایمپلنت نیست. متخصص با بررسی تصاویر و شرایط بالینی می تواند درباره گزینه هایی مانند پیوند استخوان، تغییر ابعاد ایمپلنت یا اصلاح طرح پروتز تصمیم بگیرد.
مزایای بازسازی چند دندان با ایمپلنت
بازسازی چند دندان با ایمپلنت در صورت انتخاب صحیح بیمار و اجرای اصولی درمان می تواند مزایای عملکردی و زیبایی قابل توجهی داشته باشد.
مهم ترین مزایا عبارت اند از:
حفظ دندان های طبیعی مجاور: در بریج ایمپلنتی، برای نگهداری پروتز نیازی به تراشیدن دندان های سالم مجاور نیست.
بهبود عملکرد جویدن: پایه های ایمپلنت با اتصال به استخوان می توانند تکیه گاه مناسبی برای پروتز فراهم کنند و توانایی جویدن را بهبود دهند.
کمک به حفظ استخوان فک: ایمپلنت از طریق انتقال نیرو به استخوان، بخشی از تحریک مکانیکی از دست رفته پس از کشیدن دندان را بازمی گرداند. البته این موضوع به معنای توقف کامل تحلیل استخوان نیست.
زیبایی طبیعی تر لبخند: روکش ها و بریج های ایمپلنتی می توانند از نظر شکل، رنگ و تناسب با دندان های مجاور طراحی شوند.
ثبات بیشتر نسبت به پروتز متحرک معمولی: پروتز ثابت متکی بر ایمپلنت در دهان جابه جا نمی شود و هنگام غذا خوردن احساس ثبات بیشتری ایجاد می کند.
معایب و محدودیت های بازسازی چند دندان با ایمپلنت
با وجود مزایای متعدد، ایمپلنت برای تمام بیماران انتخاب بدون محدودیت نیست. این درمان به جراحی نیاز دارد و ممکن است هزینه و زمان بیشتری نسبت به بعضی روش های جایگزینی دندان داشته باشد.
از مهم ترین محدودیت ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- نیاز به حجم و کیفیت مناسب استخوان یا انجام درمان های تکمیلی
- احتمال بروز عفونت و التهاب اطراف ایمپلنت
- احتمال اختلال در جوش خوردن پایه با استخوان
- هزینه اولیه بیشتر نسبت به برخی پروتزهای معمولی
- نیاز به مراقبت های بهداشتی و معاینات دوره ای
- احتمال شکستگی روکش، شل شدن پیچ یا مشکلات مکانیکی پروتز
یکی از عوارض مهم، بیماری های اطراف ایمپلنت است. موکوزیت اطراف ایمپلنت به التهاب بافت نرم اطراف پایه گفته می شود و در صورت پیشرفت همراه با تحلیل استخوان، ممکن است به پری ایمپلنتیت تبدیل شود. رعایت بهداشت، کنترل پلاک میکروبی و مراجعه منظم برای معاینه در پیشگیری و تشخیص زودهنگام این مشکلات اهمیت دارد.
هزینه بازسازی چند دندان با ایمپلنت به چه عواملی بستگی دارد؟
هزینه درمان چند دندان با ایمپلنت به تعداد پایه ها، نوع سیستم ایمپلنت، جنس روکش یا بریج، وضعیت استخوان و پیچیدگی جراحی وابسته است. به همین دلیل، محاسبه هزینه تنها براساس تعداد دندان های ازدست رفته دقیق نیست.
مهم ترین عوامل موثر بر هزینه عبارت اند از:
۱. تعداد پایه های ایمپلنت: هرچه تعداد پایه ها بیشتر باشد، هزینه قطعات و جراحی نیز ممکن است افزایش پیدا کند.
۲. برند و سیستم ایمپلنت: تفاوت در طراحی، قطعات پروتزی و سیستم های مورد استفاده می تواند بر هزینه نهایی تاثیر بگذارد.
۳. جنس پروتز: روکش های زیرکونیا، سرامیکی و سایر مواد ترمیمی از نظر هزینه و ویژگی های مکانیکی و زیبایی متفاوت هستند.
۴. نیاز به پیوند استخوان: اگر بیمار به بازسازی استخوان یا سینوس لیفت نیاز داشته باشد، هزینه و زمان درمان افزایش می یابد.
۵. روش جراحی: استفاده از راهنمای جراحی دیجیتال یا تکنیک های خاص ممکن است بر هزینه درمان اثر بگذارد.
۶. پیچیدگی درمان: شرایط لثه، وضعیت دندان های باقی مانده و نیاز به درمان های جانبی در برآورد نهایی موثر هستند.
برای دریافت برآورد دقیق، باید ابتدا وضعیت بیمار بررسی شود و طرح درمان مشخصی شامل تعداد پایه ها، نوع پروتز و اقدامات تکمیلی تهیه شود.
چگونه از ایمپلنت های چندگانه مراقبت کنیم؟
مراقبت از بریج یا روکش های متکی بر ایمپلنت اهمیت زیادی دارد. اگرچه مواد سازنده ایمپلنت دچار پوسیدگی نمی شوند، بافت لثه و استخوان اطراف آن ها همچنان در معرض التهاب و عفونت قرار دارند.
برای حفظ سلامت ایمپلنت ها رعایت نکات زیر ضروری است:
- حداقل دو بار در روز دندان ها و نواحی اطراف ایمپلنت را با مسواک مناسب تمیز کنید.
- از نخ دندان مخصوص بریج یا برس بین دندانی برای تمیز کردن زیر پروتز استفاده کنید.
- در صورت توصیه متخصص، از دستگاه واترجت برای تکمیل بهداشت بین دندانی استفاده کنید.
- سیگار و دخانیات را کنار بگذارید یا مصرف آن ها را به حداقل برسانید.
- برای معاینات دوره ای و بررسی سلامت لثه و استخوان مراجعه کنید.
- در صورت احساس لق شدن روکش، درد، خونریزی یا تورم اطراف ایمپلنت، موضوع را بررسی کنید.
یکی از نکات مهم در طراحی بریج ایمپلنتی، امکان تمیز کردن زیر پروتز است. اگر فاصله و شکل پروتز به درستی طراحی نشده باشد، تجمع مواد غذایی و پلاک می تواند به التهاب بافت های اطراف ایمپلنت منجر شود. بنابراین، قابلیت رعایت بهداشت باید از همان مرحله طراحی در نظر گرفته شود.
برای مشاهده نمونه هایی از درمان های انجام شده و آشنایی با نتایج بازسازی دندان، به نمونه کارهای دکتر عرفان صفری مراجعه کنید.
سوالات متداول درباره بازسازی چند دندان با ایمپلنت
۱. اگر چند دندان کنار هم را از دست داده باشیم، آیا می توان همه آن ها را با دو ایمپلنت جایگزین کرد؟
در بعضی شرایط، دو ایمپلنت می توانند از یک بریج سه واحدی یا پروتز چندواحدی متناسب حمایت کنند. برای مثال، در جایگزینی سه دندان مجاور، ممکن است دو پایه در ابتدا و انتهای فضای بی دندانی قرار بگیرند و دندان میانی به شکل پونتیک بازسازی شود. با این حال، استفاده از دو ایمپلنت برای هر تعداد دندان مناسب نیست. طول بریج، موقعیت پایه ها، کیفیت استخوان، نیروهای جویدن و نوع مواد ترمیمی باید بررسی شوند تا مشخص شود این طرح از نظر مکانیکی قابل اطمینان است یا خیر.
۲. اگر مدت زیادی از کشیدن دندان ها گذشته باشد، هنوز می توان از ایمپلنت برای بازسازی آن ها استفاده کرد؟
بله، گذشت زمان به تنهایی مانع انجام ایمپلنت نیست. با این حال، پس از کشیدن دندان ممکن است استخوان فک در ناحیه بی دندانی تحلیل رفته باشد. در چنین شرایطی، متخصص با معاینه و تصویربرداری سه بعدی حجم استخوان را بررسی می کند. اگر استخوان کافی باشد، امکان کاشت مستقیم وجود دارد؛ اما در صورت کمبود حجم استخوان، ممکن است پیوند استخوان یا روش های تکمیلی برای آماده سازی محل ایمپلنت لازم باشد.
۳. آیا می توان دندان های باقی مانده را حفظ کرد و فقط قسمت های خالی را با ایمپلنت بازسازی کرد؟
بله، در بسیاری از موارد هدف درمان باید حفظ دندان های طبیعی سالم و جایگزینی فقط دندان های ازدست رفته باشد. اگر دندان های باقی مانده از نظر ریشه، استخوان نگهدارنده و سلامت لثه شرایط مناسبی داشته باشند، می توان آن ها را حفظ کرد و برای فضاهای خالی از ایمپلنت مستقل یا بریج متکی بر ایمپلنت استفاده کرد. البته دندان هایی که دچار تخریب شدید، عفونت یا تحلیل پیشرفته استخوان هستند باید جداگانه ارزیابی شوند. تصمیم به کشیدن دندان های باقی مانده نباید صرفا برای ساده تر شدن طراحی پروتز گرفته شود.
جمع بندی
بازسازی چند دندان از دست رفته با ایمپلنت روشی است که با استفاده از پایه های کاشته شده در استخوان فک، امکان جایگزینی چند دندان با روکش های مستقل یا بریج چندواحدی را فراهم می کند. تعداد پایه های مورد نیاز همیشه با تعداد دندان های ازدست رفته برابر نیست و به موقعیت بی دندانی، کیفیت استخوان، نیروهای جویدن و طراحی پروتز بستگی دارد. بررسی سه بعدی استخوان، برنامه ریزی دقیق و انتخاب روش مناسب می توانند به افزایش قابلیت پیش بینی درمان کمک کنند. همچنین نباید مراقبت های پس از درمان و معاینات دوره ای را نادیده گرفت. انتخاب بهترین روش بازسازی زمانی امکان پذیر است که شرایط هر بیمار به صورت اختصاصی ارزیابی شود و طرح درمان با هدف حفظ دندان های طبیعی، بازیابی عملکرد جویدن و ایجاد نتیجه ای پایدار تنظیم شود.
مطالب مرتبط:
سیگار و قلیان چه اثری بر موفقیت ایمپلنت دارند؟ راهنمای کامل